Wyjazd do Oświęcimia przyniósł zupełnie inne doświadczenia. Nasi podopieczni stanęli przed jednym z najtrudniejszych zadań w ich edukacji: próbą zrozumienia tego, co niemal niewyobrażalne. Jednym z głównych punktów zwiedzania było przejście przez bramę z napisem „Arbeit macht frei”. Choć wielokrotnie uczniowie widzieli ją w podręcznikach, przekroczenie tego miejsce w ciszy, w grupie rówieśników, wywoływało zupełnie inne emocje.

W muzeum Auschwitz I zwiedzili kolejne bloki, które dziś pełnią funkcję wystaw, a pokazane zostały w nowoczesny sposób. Największe wrażenie na wszystkich zrobiły dowody zbrodni – tysiące dziecięcych butów i walizki z wypisanymi nazwiskami osób, które wierzyły, że jadą do nowego życia. To właśnie tam,@ patrząc na przedmioty codziennego użytku, zrozumieliśmy, że za każdą liczbą podawaną w podręczniku stoi konkretny człowiek: mama, brat, rówieśnik….

Kolejną częścią wycieczki był przejazd do Auschwitz II – Birkenau. To miejsce uderzyło uczniów swoją skalą. Ogromny teren otoczony drutem kolczastym, ciągnące się po horyzont kominy po spalonych barakach i rampa kolejowa, na której dokonywano selekcji, uświadamiają ogrom tragedii, która rozegrała się tutaj w czasie II wojny światowej. Wspólny spacer wzdłuż torów kolejowych do Międzynarodowego Pomnika Ofiar Obozu był momentem największej zadumy. W tym miejscu słowa przewodnika o „fabryce śmierci” przestały być tylko metaforą, a stały się bolesną rzeczywistością.

Uczniowie pod Ścianą Śmierci złożyli wiązanki kwiatów oraz zapalili znicze. Wiele osób może zadawać pytanie, czy warto jeździć w takie miejsca, skoro są tak smutne i przytłaczające? Odpowiedź wydaje się prosta: uczniowie jadą tam nie po to, by się bać, ale by pamiętać. Jako kolejne pokolenie przyjmują na siebie obowiązek niesienia tej pamięci dalej. Ten wyjazd to lekcja empatii i przestroga przed tym, do czego prowadzi nienawiść i brak szacunku dla drugiego człowieka. Uczniowie wracali do domów w ciszy, bogatsi o wiedzę, której nie da się wyczytać z żadnej książki.