Edukację w Szkole na Górce, rozpoczęłam zerówką, którą prowadziła Pani Osoba, sielsko anielsko wspominam tamten czas, wspólnych zabaw, słuchania audycji radiowych, czytania ulubionych bajek, zabaw w „głuchy telefon”, pierwszych prac plastycznych, rysowania czy lepienia ludzików z kasztanów i żołędzi. Zdarzało się także odwiedzanie po sąsiedzku drugiej zerówki prowadzonej przez Panią Poprawską, była to dla nas dzieciaków ogromna frajda, po pierwsze - ze względu na dużą przestrzeń tej sali, więc tym samym było tam wielkie mnóstwo przeróżnych zabawek, lalek, klocków, wszystkiego, pięknego, „innego” co już przecież poznaliśmy i „rozpracowaliśmy” w naszej klasie a było naprawdę co robić 😉 a po drugie - na poznawanie nowych kolegów, zawieranie nowych przyjaźni i znajomości z innymi dziećmi.
Pierwszą klasę rozpoczęliśmy z p. Małgorzatą Bawej, która była naszą wychowawczynią do trzeciej klasy, bardzo miła, serdeczna osoba, z dużą empatią dla dzieci, ze smutkiem żegnaliśmy ją kiedy opuszczała nasze mury szkolne wyjeżdżając na stałe za granicę… zawsze bardzo ciepło wspominam naszą pierwszą wychowawczynię, z sentymentem wracam do tego wczesnego etapu szkolnego.
Później do klasy ósmej naszą wychowawczynią była p. Stefania Skwarska – nauczycielka matematyki, rygorystyczna, konkretna, prawdziwa matematyczka z powołania i dzięki niej sądzę, że każdy z nas ma matmę aż do tej pory w jednym palcu.
Pragnę wspomnieć również niezapomnianą nauczycielkę historii p. Tomiczek, lekcje z tą Panią były prawdziwą podróżą w przeszłość, potrafiła ona z wielką fascynacją opowiadać kolejne wydarzenia historyczne, chwilami mogliśmy przenieść się w te odległe czasy, kiedy ona prowadziła lekcje byliśmy praktycznie pochłonięci ciekawością jej opowiadań, było tak cicho w klasie, że dopiero dzwonek na przerwę wybijał nas z zasłuchania, przypominając o skończonej lekcji. Przyznam szczerze że w długim tygodniu zajęć lekcyjnych, specjalnie czekałam właśnie na ten przedmiot…
Lekcje w-f prowadził p. Sorek jednak często zastępował go p. dyrektor Włodzimierz Stachoń, bardzo lubiliśmy pana dyrektora był on względem uczniów bardzo wyrozumiały, odnosił się do nas z ogromnym zaangażowaniem, budził przed nami respekt i ogromne poważanie, odnosiliśmy się do niego z wielkim szacunkiem, nikt nie chciał podpaść ani narazić się Panu dyrektorowi bo inaczej mogłoby się to źle dla takiego „śmiałka” skończyć…kto wie, ten wie, że „dyscyplina” w tamtych czasach jeśli musiała być użyta, wchodziła w ruch i nie było żadnego „ale”, a nikt przychodząc do domu nawet nie przyznawał się rodzicom o takim zajściu bo miałby kolejną „powtórkę z rozrywki” tym razem w domu 😉 ….
Kończąc okres edukacji z ogromnym rozrzewnieniem opuszczaliśmy mury szkoły podstawowej był to poniekąd dla nas można by rzec drugi dom, do dzisiejszego dnia pamiętam piosenki z lekcji muzyki prowadzonych przez p. Zosię Jamrozy, a szczególnie utkwiły w mojej pamięci słowa melodii: „Tak niedawno żeśmy się poznali a dziś już rozstania nadszedł czas, wiele żeśmy z sobą przeżywali, dziś tylko wspomnienia łączą nas…”, Pani Zosia niezapomniana, serdeczna osoba, prawdziwa nauczycielka z powołania, przed którą na lekcji nie czuło się dystansu, zażenowania ani stresu a przecież nie raz stawaliśmy na środku klasy, pojedynczo przepytywani ze śpiewu, tak właśnie było dzięki Pani Zosi ona tworzyła taką serdeczną atmosferę, nadmienię jeszcze że bardzo słuchaliśmy się jej, byliśmy uważni i prawie nigdy na lekcjach u Pani Zosi nie psociliśmy.
Pragnę podziękować wszystkim naszym Nauczycielom i Wychowawcom za wyrozumiałość, za trud włożony w nasze wychowanie, za edukację oraz za te wszystkie lata ogromnej cierpliwości i poświęcenia względem nas.... Collapse