Minęło już prawie 90 lat, odkąd pierwsi uczniowie zasiedli w szkolnych ławach Naszej Szkoły. To szacowny wiek. Jest nas już kilka tysięcy.
Różnie potoczyły się Wasze losy, ale wszyscy w jakimś okresie swojego życia pokonywaliście drogę na górkę, zawarliście tutaj przyjaźnie, macie wspólne szkolne wspomnienia (te dobre i te mniej).
Jeżeli jesteś Absolwentem lub ktoś z Twoich bliskich uczył się w naszej szkole, prosimy o zamieszczenie krótkiego wpisu poniżej.
Podziel się z nami informacją, co u Ciebie słychać? Jak potoczyły się Twoje losy? Może chcesz przywołać swoje wspomnienia…? A może ktoś z Twoich bliskich jest sympatykiem „Szkoły na Górce”? Gorąco zapraszamy wszystkich chętnych do wyrażania swoich refleksji, bo to właśnie Wy tworzycie historię tej szkoły.
Jeśli to możliwe prosimy o podanie roku ukończenia szkoły.
ks. Łukasz Nocoń
z Łaziska Górne napisał/a 14 września 2016 o 07:41
80 lat to całkiem sporo. Cieszę się z tego, że w takim razie wspólnie z tą moją szkołą przeżyłem 10 lat - począwszy od zerówki a na 3 klasie gimnazjum kończąc. Cóż można powiedzieć? To ta szkoła i jej pracownicy kształtowali i szlifowali każdego z nas, aby wydobyć na światło dzienne diament naszych umysłów, zdolności, wnętrza. Kosztowało to niejednokrotnie wiele wysiłku każdej ze stron, jednak w ostatecznym rozrachunku przyniosło to wymierną korzyść każdej ze stron. Chciałbym zatem podziękować całemu gronu pedagogicznemu oraz wszystkim pracownikom, których spotkałem w szkole począwszy od roku szkolnego 1992/1993 przez następne lata, by w czerwcu 2003 roku opuścić mury tego budynku i z bagażem wiedzy oraz doświadczenia udać się w dalszą drogę życia. Dziękuję za każde wymagania, za każdy wysiłek, za każdą rozmowę i za każde zachowanie, które dawało dowód na to, że przede wszystkim zależy Wam na uczniu. Wszak bycie nauczycielem to nie tylko praca, ale to powołanie!
80 lat to całkiem sporo. Cieszę się z tego, że w takim razie wspólnie z tą moją szkołą przeżyłem 10 lat - począwszy od zerówki a na 3 klasie gimnazjum kończąc. Cóż można powiedzieć? To ta szkoła i jej pracownicy kształtowali i szlifowali każdego z nas, aby wydobyć na światło dzienne diament naszych umysłów, zdolności, wnętrza. Kosztowało to niejednokrotnie wiele wysiłku każdej ze stron, jednak w ostatecznym rozrachunku przyniosło to wymierną korzyść każdej ze stron. Chciałbym zatem podziękować całemu gronu pedagogicznemu oraz wszystkim pracownikom, których spotkałem w szkole począwszy od roku szkolnego 1992/1993 przez następne lata, by w czerwcu 2003 roku opuścić mury tego budynku i z bagażem wiedzy oraz doświadczenia udać się w dalszą drogę życia. Dziękuję za każde wymagania, za każdy wysiłek, za każdą rozmowę i za każde zachowanie, które dawało dowód na to, że przede wszystkim zależy Wam na uczniu. Wszak bycie nauczycielem to nie tylko praca, ale to powołanie!... Collapse
napisał/a 14 września 2016
o
07:41